Υποτιτλισμός: haroldpoi
Ο πατέρας μου έλεγε πως ήταν δώρο Θεού.
Το ότι μπορούσα να δω τη μουσική.
Να ονομάζω τη νότα που έβηχε η μάνα μου κάθε πρωί.
Το γάβγισμα του σκύλου στην άλλη άκρη του κάμπου…
ή τον τόνο απ' τα βατράχια την άνοιξη.
Σχήματα.
Χρώματα.
Νόμιζα πως όλοι έβλεπαν τους ήχους.
Το Ρε είναι κίτρινο.
Είχαν και γεύση.
Αν ο πατέρας μου έπαιζε Σι μινόρε, μού πίκριζε το στόμα.
Ποτέ δεν μου πέρασε απ' το μυαλό πως η μουσική ήταν απλώς ήχος.
Πέρα στα βραχώδη όρη
Χιλιόμετρα πολλά περπάτησα
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη μάνα μου
Ο Θεός να έχει καλά το γέλιο της
Ένας γέρος πλούσιος αγρότης
Ζούσε εδώ στα γύρω μέρη
Είχε μια κόρη μοναχική
Που τα μάτια μου δεν χόρταιναν…
Η δασκάλα μουσικής του χωριού πρόσεξε τη φωνή μου.
Έγραψε σ' έναν φίλο της στη Βοστώνη, καθηγητή.
Κι έτσι έφυγα απ' το αγρόκτημα.
Με υποτροφία στο Ωδείο της Νέας Αγγλίας.
Πέρα στα βραχώδη όρη
Χιλιόμετρα πολλά περπάτησα
Λάιονελ;
Χιλιόμετρα πολλά περπάτησα
Συγγνώμη.
Το ξέρω απ' το σπίτι μου. Με συγχωρείτε.
Ένας γέρος πλούσιος αγρότης
Ζούσε εδώ στα γύρω μέρη
Είχε μια κόρη μοναχική
Που τα μάτια μου δεν χόρταιναν
Ήταν ψηλή και όμορφη
Γαλανομάτα με μαλλιά σγουρά
Δεν υπάρχει άλλη κοπέλα
Στον κόσμο που να της μοιάζει
Πού το έμαθες αυτό;
Κάπου σ' ένα δάσος στην Αγγλία.
Εμένα μου το τραγουδούσε ο πατέρας μου στο Κεντάκι.
Αλήθεια;
Ντέιβιντ Γουάιτ.
Λάιονελ Γουόρθινγκ.
Τμήμα;
Φωνητική.
Φα-λα-λα.
Σύνθεση.
-Τα ξέρουν αυτά εδώ μέσα; -Μπα.
Είναι…
ένα καλοκαιρινό χόμπι.
Μαζεύω μελωδίες, μπαλάντες, τραγούδια.
Μου θυμίζει την πατρίδα.
Ξέρεις κι άλλα;
-Μάλλον περισσότερα από σένα. -Την "Πρίτι Σάρο";
Προφανώς.
Το "Φερ Γουίντερ";
"Ο ένας πήγε ανατολή, ο άλλος δύση…"
Ή μήπως…
το "Σίλβερ Ντάγκερ";
Όχι, δε νομίζω.
-Θα έπρεπε; -Είναι πολύ όμορφο.
Τραγούδα το, λοιπόν.
Τι τόνο θες;
Έλα, πες μου.
Δεν συνηθίζω να τραγουδάω με…
-Με τι; -Με τόση φασαρία.
Συγγνώμη! Ησυχία, παρακαλώ!
Δεν εννοούσα αυτό.
Τώρα πρέπει να τραγουδήσεις.
Ντρέπεσαι;
Μην τραγουδάς για αγάπες
Θα ξυπνήσεις τη μαμά μου
Που κοιμάται εδώ, στο πλάι μου
Κρατά ασημένιο στιλέτο στο δεξί
Και λέει πως δεν θα γίνω ταίρι σου
Όλοι οι άντρες είναι ψεύτες
Έτσι λέει η μάνα μου
Σου τάζουνε τον ουρανό
Μα την άλλη μέρα σε ξεχνάνε
Και σε αφήνουνε να κλαις
Ο πατέρας μου είναι γόης ψεύτης
Κρατά αλυσίδα επτά λεύγες μακριά
Σε κάθε κρίκο κρέμεται μια καρδιά
Από άλλη κόρη που παράτησε
Μην τραγουδάς για αγάπες
Θα ξυπνήσεις τη μαμά μου
Που κοιμάται εδώ, στο πλάι μου
Κρατά ασημένιο στιλέτο στο δεξί
Και λέει πως δεν θα γίνω ταίρι σου
Κάθισε εδώ.
Πες μου όσα τραγούδια ξέρεις.
Ο Ντέιβιντ ήξερε χίλια τραγούδια.
Φωτογραφική μνήμη, που λέμε σήμερα.
Μπορούσε να παίξει κάτι τέλεια με την πρώτη.
Μ' αρέσει να ξυπνώ χαράματα
Όταν ο ήλιος ανατέλλει
Και να ακούω τα πουλάκια
Να κελαηδούν στα κλαδιά
Ζήτω η ζωή του αγρότη
Που κυλιέται στο φρέσκο σανό!
Άλλο ένα;
Είμαι πτώμα.
Πάω να κοιμηθώ. Πήγαινέ με σπίτι.
Μπες να πιεις λίγο νερό.
Συγγνώμη. Είναι το μόνο καθαρό ποτήρι.
Έλα εδώ.
Έλα…
ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟ
Ο άνεμος φυσάει
Σήμερα, αγάπη μου
Και φέρνει στάλες βροχής
Μια αγάπη είχα αληθινή
Μα κείτεται στον κρύο τάφο
-Άσ' το. Είναι μακρύ. -Συνέχισε, σε παρακαλώ.
-Θα σου μάθω τα υπόλοιπα μετά. -Για τι μιλάει;
Για έναν άντρα που κάθεται στον τάφο της καλής του…
και δεν την αφήνει να ησυχάσει.
Εκείνη ενοχλείται απ' το κλάμα και τον ικετεύει…
να την αφήσει ήσυχη.
Ποιος κάθεται
Πάνω στον τάφο μου
Και δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ;
Του λέει να χαρεί τη ζωή του και να φύγει.
-Καλό μάθημα. -Πού το έμαθες;
Στην Αγγλία, όταν μαζεύαμε τραγούδια με τον θείο μου.
-Τι δουλειά είχατε εκεί; -Πολλές ερωτήσεις κάνεις πρωί-πρωί.
Ξέρεις τα πάντα για μένα κι εγώ δεν ξέρω πού μεγάλωσες.
Δεν ξέρεις;
Στο Νιούπορτ.
Όταν πέθαναν οι γονείς μου, έμεινα με τον θείο Σάιλας έξω απ' το Λονδίνο.
Ήμουν έντεκα, ίσως δώδεκα.
Ήσουν ορφανός;
Ακούγεται κάπως μελό.
Βρέθηκα για λίγο χωρίς γονείς.
Ο Σάιλας ξαφνιάστηκε με τον ρόλο του πατέρα.
Αποφάσισε να με κάνει ευτυχισμένο.
Το θεώρησε καθήκον του.
Το αγγλικό καθήκον, ξέρεις.
Πρόσεξε πως σιγοτραγουδούσα τα τραγούδια της υπηρέτριας.
Μάλλον του είπε ότι τη ρωτούσα συνέχεια γι' αυτά.
Είχα εμμονές μικρός,
μάλλον ήμουν πολύ εκνευριστικός.
Ζητούσα απ' όλους να μου τραγουδήσουν και τα έγραφα σ' ένα τετράδιο.
Ντροπιαστικό, ε;
Όλα άρχισαν από 'κει.
Ο Σάιλας με πήγαινε στην εξοχή.
Πρώτα στο Σάρεϊ, μετά στο Λέικ Ντίστρικτ.
Κάναμε κι ένα καλοκαίρι στην Ιρλανδία.
Άρχισε να του αρέσει πιο πολύ κι από μένα.
Και πού είναι τώρα;
Πέθανε.
Από κάποιον πυρετό.
Γι' αυτό γύρισα. Κληρονόμησα το πατρικό στο Νιούπορτ…
σιχαίνομαι τον αγγλικό καιρό… τα γνωστά.
Λυπάμαι.
Γιατί;
Για τον θείο σου.
Και τους γονείς σου.
Δεν έχεις άλλους συγγενείς;
Όλοι πεθαίνουν κάποια στιγμή, το ξέρεις.
Πρέπει να φύγω.
Έχω κανονίσει απόψε.
Τα λέμε από βδομάδα;
-Ησυχία! -Συγγνώμη.
Καληνύχτα.
Τα μαθήματα διακόπηκαν αργότερα εκείνη τη χρονιά λόγω της επιστράτευσης.
Ίσως να τελείωνε εκεί, σκέφτηκα.
Μια χούφτα νύχτες, για μια σεζόν.
Φεύγεις.
Έτσι μου είπαν.
Φαντάζομαι εσύ δεν έχεις άγχος για τον στρατό…
λόγω των γυαλιών.
Φεύγω αυτή τη βδομάδα.
Για τον πόλεμο.
Να γράφεις.
Στείλε σοκολάτες.
Κοίτα να μη πεθάνεις.
Το χιόνι λιώνει πιο νωρίς
Όταν ο άνεμος τραγουδά
Κι ωριμάζει το καλαμπόκι…
Γύρισα στο αγρόκτημα.
Την άνοιξη του 1917.
Ξαφνικά.
Με βαριά καρδιά.
…Πριν χωριστούνε
Στοιχηματίζω μια κορόνα Πως θα τον ακολουθούσε πιστά
Το χιόνι λιώνει πιο νωρίς
Όταν ο άνεμος τραγουδά
Το χελιδόνι πετά χαμηλά
Όσο κρατά η άνοιξη
Μα όταν η ανάσα της άνοιξης Διώξει τον χειμώνα
Παιδί μου, θα λαχταράς
Να μ' ακολουθήσεις
Στις άγριες θάλασσες
Σήκω!
Τι συμβαίνει;
Τι;
Υποφέρεις.
Όχι.
Έτσι είσαι από τότε που γύρισες.
Δεν ήθελες να γυρίσεις.
Καταλαβαίνω.
Δεν έπρεπε να φύγεις.
Έτσι…
δεν θα σε πείραζε ο γυρισμός.
Είσαι άρρωστη.
Πες μου ένα τραγούδι.
Πέρα στα βραχώδη όρη
Χιλιόμετρα πολλά περπάτησα
Πέρα στα βραχώδη όρη
Χιλιόμετρα πολλά περπάτησα…
Πέρα στα βραχώδη όρη
Χιλιόμετρα πολλά περπάτησα…
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη μάνα μου
Ο Θεός να έχει καλά το γέλιο της
Ένας γέρος πλούσιος αγρότης
Ζούσε εδώ στα γύρω μέρη
Είχε μια κόρη μοναχική
Που τα μάτια μου δεν χόρταιναν
Ήταν ψηλή και όμορφη
Γαλανομάτα με μαλλιά σγουρά
Δεν υπάρχει άλλη κοπέλα
Στον κόσμο που να της μοιάζει
Το 'χεις ξαναδεί αυτό;
Για να δοκιμάσω.
-Έτσι; -Ναι.
Μπαμπά;
Ελάτε, κόρες άβγαλτες
Προσέξτε ποιον αγαπάτε
Σαν άστρο λαμπερό
Σε καλοκαιρινό πρωινό
Πρώτα φαίνονται και μετά χάνονται
Θα σας πουν γλυκά λόγια
Πως η αγάπη τους είναι αγνή
Γνώρισα κι εγώ κάποτε έναν
Πίστεψα πως ήταν αληθινός
Μα έφυγε και βρήκε άλλη…
Τρεκλίζεις.
Δεν ήρθες στην κηδεία.
Ο πεθαμένος πέθανε.
Τέλειωσε ο πόλεμος στην Ευρώπη;
Όχι.
Σου είπα για την έφοδο στο Αντίεταμ;
Που ο Μπίλι Χίγκινς έφαγε δέκα σφαίρες στο άλογο και συνέχισε;
Ναι, μου 'χεις πει.
Και τι νόημα είχε, διάολε;
Η γιαγιά σου είχε δίκιο.
Μας έλεγε όλους ηλίθιους.
-Μην της δίνεις απ' αυτό. -Τι;
Καφέ.
Πειράζει την καρδιά της.
Ποιος σου είπε τέτοια αρλούμπα;
Ο Γουίλ Χολ.
Ο σκύλος του ψόφησε όταν έφαγε ένα σακί κόκκους καφέ.
Θα σου πω όταν την ταΐσω κανένα σακί κόκκους.
Ασημόλαλε συνοδοιπόρε μου,
ελπίζω να λάβεις αυτό το γράμμα.
Πώς είναι η ζωή στο αγρόκτημα;
Εγώ γύρισα απ' την πεζοπορία μου στην Ευρώπη.
Βοήθειά μας.
Όμως ο ορίζοντας καθαρίζει.
Πήρα μια θέση στο Κολέγιο Μπόουντοϊν, εδώ στα πράσινα δάση του Μέιν.
Ο πρόεδρος του τμήματος θέλει να μαζέψουμε παραδοσιακά τραγούδια…
για το τοπικό ενδιαφέρον του Πανεπιστημίου.
Θα έχω άδεια τον επόμενο χειμώνα.
Δεν μπορώ να κουβαλάω το μηχάνημα μόνος μου.
Τι λες για μια μεγάλη βόλτα στα δάση;
Ταξίδι στον Βορρά.
Φωτιές, καταυλισμοί υλοτόμων…
μπίρα από σημύδα…
παλιά τραγούδια.
Σε περιμένω την 1η Γενάρη στον σταθμό της Ογκάστα.
Φέρε ζεστά ρούχα.
Μην αργείς, έλα.
Με αγάπη, Ντέιβιντ.
Φεύγω.
Τι;
Πού;
Στο Μέιν, για ένα μουσικό έργο.
Μουσικό έργο;
Κανένα μήνα, κάπου τόσο.
Ίσως και παραπάνω.
Ίσως και την άνοιξη.
Σοβαρολογείς;
Και ποιος θα μείνει στο αγρόκτημα;
Μια χαρά θα 'ναι.
Κι εσύ μια χαρά θα 'σαι.
Πώς;
Μια χαρά; Μέχρι την άνοιξη;
Και μου το λες με τις πατάτες στο χέρι;
-Δεν φεύγω τώρα αμέσως. -Δεν μπορώ να μείνω μόνη.
Είναι ο παππούς εδώ.
Και έχει φαγητό για βδομάδες στο κελάρι.
Ο παππούς;
Τι να τον κάνω;
Κάτι θα κάνει.
Για λίγο θα λείψω.
Το είπες αυτό.
Συγγνώμη. Περάστε.
Ευχαριστώ.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΤΡΕΝΑ
Καλωσόρισες.
Καλώς ήρθες στο Μέιν.
Αυτά έφερες μόνο;
Λιτός βίος.
Μαξιλάρι;
Μεγάλο ταξίδι.
Έχω τη σκηνή.
Θέλουμε κατσαρόλες. Ελπίζω να τρως βρώμη.
-Θα κοιμηθούμε έξω; -Μια χαρά θα 'ναι.
Θέλουμε κι άλλες κουβέρτες. Σου είπα να φέρεις ζεστά ρούχα.
Ίδιος έμεινες.
Πάχυνες λίγο.
Τη γλίτωσες. Δεν σε πυροβόλησαν.
Όχι ακόμα.
Δεν έστειλες ποτέ σοκολάτες.
Συγγνώμη. Αλλού το μυαλό μου.
Και τώρα;
Έχουμε 36 κυλίνδρους…
και την παλιά μηχανή του τμήματος.
Θα πάμε πρώτα βόρεια,
μετά ανατολικά και θα κατέβουμε νότια στη θάλασσα,
παραλιακά ως την Ογκάστα.
Καμιά εκατοστή μίλια.
Και θα σταματάμε τον κόσμο και θα ζητάμε τραγούδια;
Θα σου δείξω πώς δουλεύει.
Θα γράφω τους στίχους.
Αυτά που ψάχνουμε δεν είναι στις πόλεις.
Είναι εκεί έξω.
Αλλά πρώτα…
έχουμε τρένο.
-Πάρ' το. -Τώρα;
Τώρα! Το δικό σου άργησε.
-Πού πάμε; -Βόρεια. Εκτός πόλης.
Νόμιζα πως θα αγοράζαμε φαγητό.
Έχουμε για μερικές μέρες. Θα βρούμε στην πορεία.
Δεν έχω φάει τίποτα όλη μέρα!
Το βλέπεις αυτό;
Είναι από κερί, όπως τα κεριά σας.
Μπαίνει εδώ πάνω…
και γυρίζει.
Ο ήχος κατεβαίνει σ' αυτό το χωνί…
και δονεί αυτή τη βελόνα, που χαράζει το κερί.
Πώς τον πιάνει τον ήχο;
Λοιπόν…
Ο ήχος είναι αόρατος, σωστά;
Αλλά κάνει κάτι φυσικό.
Ακουμπάει πράγματα, αφήνει σημάδι.
Με μεγεθυντικό φακό, θα βλέπατε κορυφογραμμές στο κερί…
σαν μικρούς λόφους.
Οι λόφοι δεν βγάζουν ήχο.
Βάλτε το χέρι στον λαιμό σας.
Μουρμουρίστε.
Το νιώθετε;
Τη δόνηση;
-Σαν γαργαλητό. -Ακριβώς.
Αυτό είναι ο ήχος.
Δονεί τον αέρα και άλλα πράγματα.
Δονεί τον αέρα;
Όταν θέλετε να ακούσετε, βάζουμε μια άλλη βελόνα εδώ.
Κάνει άλματα στις κορυφογραμμές και δυναμώνει μέσα απ' το χωνί.
Θα νιώσω κάτι;
Δεν θα νιώσετε τίποτα.
-Δουλεύει; -Ναι.
Έλα, ψυχή μου, ας προσπαθήσουμε
Για λίγο μόνο
Τα βάρη στην άκρη να αφήσουμε
Έλα να το σκεφτούμε
Τι είναι αυτό που σε θλίβει;
Ποιοι είναι αυτοί που σε πικραίνουν;
Μίλα, πες τα όλα
Ίσως ξαλαφρώσεις αν μιλήσεις
Τι κάνεις;
Τον Απρίλη ανοίγω το στόμα
Τον Μάη τραγουδώ νύχτα μέρα
Τον Ιούνιο αλλάζω σκοπό
Τον Ιούλιο πετώ μακριά
Τον Αύγουστο…
Πρέπει…
Να φύγω
Ο παππούς μου έλεγε πως η ευτυχία δεν έχει ενδιαφέρον σαν ιστορία.
Οπότε δεν έχω πολλά να πω για τις δυο πρώτες βδομάδες.
Όλα καλά θα πάνε Αν φυσήξει ούριος άνεμος
Και θα βοηθήσουμε όλοι μαζί
Να τσουλήσει το παλιό κάρο…
Θα τσουλήσουμε το παλιό κάρο
Και όλοι θα κρεμαστούμε από πίσω
Κοιμήσου.
Ελπίζω να σ' αρέσει η ορειβασία.
Να ρωτήσω κάτι;
Γιατί δεν μιλάς ποτέ για τον πόλεμο;
Ήμουν στα χαρακώματα. Βαρετά πράγματα.
Πιο πολύ λυπόμουν τα άλογα.
Ο Άγιος Φραγκίσκος ήταν άφαντος.
Ο παππούς μου μιλάει γι' αυτό λες και πέρασε τέλεια.
Εγώ δεν θα το 'λεγα.
Πώς ήταν, λοιπόν;
Τα σκοτείνιασε όλα.
Τα πάγωσε.
Πού πάμε τώρα;
Στη θάλασσα.
Για τι πράγμα;
Στο Νησί Μάλαγα.
Το έγραφαν οι εφημερίδες.
Διάβασα γι' αυτό πριν έρθεις.
Ιδρύθηκε από σκλάβους παλιά.
Μετά πήγαν Ιρλανδοί.
Ο κυβερνήτης τούς διώχνει.
Γιατί;
Θέλει τη γη το Κράτος.
Και τι δουλειά έχουμε εμείς;
Φτωχοί μετανάστες και πρώην σκλάβοι θα έχουν περίεργα τραγούδια, ε;
Δεν σε χαλάει αυτό;
Τι εννοείς;
Εκεί που μεγάλωσα, δεν πας έτσι σ' ένα τέτοιο μέρος.
Δεν θα κάνεις τίποτα εσύ.
Εγώ θα μιλάω.
Δεν αγχώνεσαι;
Απλώς γίνομαι αυτό που θέλουν να είμαι.
Αυτό έκανε κι ο Σάιλας.
Αν αυτή που θες να τραγουδήσει έχει μια Βίβλο στα πόδια της…
τότε μαζεύεις τραγούδια για χάρη του Θεού.
Αν δεις μισοάδειο μπουκάλι κι έναν τύπο αξύριστο…
τον ρωτάς για τα ζόρια του.
Ο Σάιλας επινόησε ολόκληρο στάβλο…
επειδή ένας αγρότης έκλαιγε για τη φοράδα του.
Δηλαδή τους λες ψέματα;
Τους διευκολύνω να είναι γενναιόδωροι.
Είναι πρόσκληση.
Δεν πιάνει μόνο στα τραγούδια.
Πες το και ψέμα, αν θες.
Ευχαριστώ.
-Ντέιβιντ Γουάιτ. -Γουίλ Σουέιν.
Και αυτός είναι ο Λάιονελ Γουόρθινγκ.
Είμαστε μουσικοί, συλλέγουμε τραγούδια.
Ευχαριστώ, Γουίλ.
Ποιοι είστε;
Ντέιβιντ Γουάιτ. Κι ο Λάιονελ Γουόρθινγκ.
Ακαδημαϊκοί. Μαζεύουμε τραγούδια.
Δεν είναι καλή ώρα.
Θέλαμε να ηχογραφήσουμε τραγούδια, για την ιστορία.
Δεν έχουμε τραγούδια για σας.
Τι δουλειά κάνετε;
Δασκάλα.
Τέλεια. Θα βγάλουμε τα τραγούδια σε βιβλιαράκι για μαθητές.
Να διασώσουμε την κληρονομιά της Αμερικής.
Βιβλιαράκι;
Θα μπορούσαμε να βάλουμε την τάξη σας.
Σίγουρα θα έχετε καλούς μικρούς τραγουδιστές.
Εδώ στον αμπελώνα
Του Κυρίου μου
Ελπίζω να ζω και να δουλεύω
Και να υπακούω στον Θεό
Μέχρι την ύστατη ώρα
Μ' αρέσει να βλέπω τα κρίνα
Να στέκουν ψηλά
Στη σωστή θέση εδώ κάτω
Όπως πρόσταξε ο Κύριος
Να σας ρωτήσω κάποια στοιχεία;
Όνομα;
Θάνκφουλ Μαίρη Σουέιν.
Έτος γέννησης;
1891.
Τίτλος τραγουδιού;
"Εδώ στον Αμπελώνα".
Έλα μαζί μου Στο παλιό νεκροταφείο
Τα ξέρω τα μονοπάτια Στο πράσινο χορτάρι
Εκεί κοιμούνται οι φίλοι Που κάποτε αγαπήσαμε
Θα διαβάσουμε τα ονόματά τους
Στο παλιό νεκροταφείο
Μην κλαις γι' αυτούς Τα βάσανά τους τέλειωσαν
Γιατί να κλαις γι' αυτούς Που δεν θα ξανακλάψουν;
Γλυκός είναι ο ύπνος τους…
Καλημέρα.
Πάγωσε το χώμα.
Ορίστε;
Έχω δυο παιδιά…
και τρία εγγόνια…
θαμμένα εκεί πέρα…
στο νεκροταφείο.
Και τη γυναίκα μου.
Πίστευα πως δεν θα γίνει ποτέ.
Πως ο κυβερνήτης θα έβρισκε άλλο σχέδιο.
Κάθε πρωί ξυπνάω και κοιτάζω απέναντι.
Και δεν βλέπω τίποτα.
Τα ίδια δέντρα…
τα ίδια βράχια.
Τίποτα δεν έρχεται.
Αλλά όταν έρθουν…
θα έρθουν από 'κει.
Ευχαριστώ, Γουίλ.
Δεν έπρεπε να φύγουμε έτσι. Ήταν λάθος.
Και τι να έκανες;
Δεν νιώθεις άσχημα;
Δεν είπαμε τίποτα, απλώς φύγαμε.
Ο νόμος είναι πάνω από μας.
-Είναι λάθος. -Το ξέρω.
Ίσως να μην καταλαβαίνεις.
-Δεν καταλαβαίνω; -Δεν μεγάλωσες εκεί που μεγάλωσα.
Αν σταθείς μπροστά στην αστυνομία, σε τσακίζουν, σε σκοτώνουν.
Τι σημασία έχει πού μεγάλωσες;
Μερικές φορές ίσως δεν ξέρεις πώς δουλεύουν τα πράγματα.
Δεν έχεις ιδέα τι ξέρω…
τι έχω δει… και πώς δουλεύουν τα πράγματα.
Εσύ το έκανες;
Ναι.
Γιατί;
Ευχαριστώ.
Θα πας σπίτι όταν τελειώσουμε;
Θα πήγαινα οπουδήποτε αλλού, αν είχα λεφτά.
Θα μπορούσες να διδάξεις στο Ωδείο.
Να διδάξω;
Έχει πολλούς γονείς με λεφτά στη Βοστώνη.
-Έχει δουλειά στο κολέγιό σου; -Είναι μικρή πόλη. Δεν θα σ' άρεσε.
Θα μπορούσα να σε βοηθήσω με τους κυλίνδρους.
Θα βάλω κανέναν φοιτητή να το κάνει.
Έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου.
Μια καλύτερη ζωή.
Γιατί να θες να μείνεις;
Αν είχα το δικό σου χάρισμα, θα τραγουδούσα αλλού.
Στη Νέα Υόρκη.
Στην Ευρώπη, Παρίσι, Ρώμη.
Θα έφευγα μακριά.
Θα έβγαζα λεφτά.
Καλά είναι τα λεφτά.
Το καλοκαίρι;
Ναι, αμέ.
Αλήθεια;
Ναι.
Αν χρειαστείς τίποτα.
Ωραία το εξήγησες.
Τι;
Τον ήχο.
Έγραφα στον Ντέιβιντ κάθε μήνα απ' όταν τελείωσε το ταξίδι.
Δεν πήρα ποτέ απάντηση.
Σταμάτησα να γράφω κάπου την άνοιξη του 1921.
Δεν είναι τα σωστά τραγούδια.
Και δεν ξέρω γιατί.
Απλώς τραγούδα.
Θα 'ρθεις Βενετία το Σαββατοκύριακο; Να πω στη Λουίζα.
Μπα, δε νομίζω.
Γιατί όχι;
Θα σου δείξω εγώ τη Βενετία. Έλα.
Δεν ξέρω.
Ίσως…
Τι έχεις πάθει;
Φαίνεσαι αφηρημένος.
Βαριέμαι.
-Εμένα; -Όχι εσένα.
Τη δουλειά βαριέμαι. Τη χορωδία.
Είναι η καλύτερη χορωδία στην πιο όμορφη πόλη.
-Και λοιπόν; -Τι θα πει "και λοιπόν";
Μου πρότειναν μια θέση στην Αγγλία.
Στην Αγγλία;
Λέω να τη δεχτώ. Είμαι πολύ καιρό εδώ.
Λες να τη δεχτείς;
Ναι, είπα το ναι.
Έχει πολλή ζέστη εδώ το καλοκαίρι…
και είναι καλή προσφορά.
Έχει πολλή ζέστη;
Πού πας;
Μου λες ότι φεύγεις;
Ναι.
Καλή τύχη.
Πρόσεχε τον Αμερικάνο.
-Ωραία δουλειά. Φοβερό. -Ευχαριστώ.
Ήταν πανέμορφο, κύριε Γουόρθινγκ.
-Έχεις σουξέ. -Ευχαριστώ, αγάπη μου.
Ζηλεύεις;
Προφανώς.
-Έφτιαξα μεσημεριανό για μας. -Αλήθεια;
-Προς τι η τιμή; -Τίποτα. Πικ νικ.
Ωραία ακούγεται.
Είσαι γουρούνι!
Είμαι χωριάτης.
Είναι μέρος της γοητείας μου.
Θέλω να πάω στην Αμερική κάποτε να δω αυτό το αγρόκτημα.
Μπα, πίστεψέ με. Κοίτα…
όλοι οι Ευρωπαίοι νομίζουν πως θέλουν να πάνε στην Αμερική…
αλλά εδώ είναι καλύτερα.
Ίσως για σένα.
Σκεφτόμουν…
να έρθεις σπίτι το Σαββατοκύριακο;
Οι γονείς μου πεθαίνουν να σε γνωρίσουν.
Είναι ωραία στην εξοχή.
Φαντάζομαι καμιά καλύβα…
με κισσούς και αράχνες.
Απαίσιο.
Είναι παλιό σπίτι, μπάζει, αλλά…
είναι το σπίτι μου. Και το λατρεύω.
Θες να γνωρίσω τους γονείς σου;
Νομίζω πως είναι καιρός, ε;
Εντάξει, βέβαια.
Θα χαρώ πολύ.
Από 'δω.
Νόμιζα ότι οι γονείς σου ήταν μποέμ!
Είναι, στην ψυχή.
-Μαμά; -Αγάπη μου, ήρθαν!
Επιτέλους σε γνωρίζουμε.
-Ο Αμερικάνος τραγουδιστής. -Χαρά μου.
Όχι, όχι. Είμαστε χαλαροί εδώ.
Η Κλαρίσα μου έχει πει τα καλύτερα για σένα.
Και για σένα.
-Γεια σου. -Είμαι χάλια. Γεια.
Έλα 'δω.
-Περάστε. -Ευχαριστώ.
Παράτησα το μοναχοπαίδι μου για να σε χαιρετήσω. Απαίσια, ε;
Όχι, φυσικά.
Μ' αρέσει αυτό.
Ο Ορφέας.
Ο προστάτης άγιός σου.
Θα κατέβαινες τραγουδώντας στην κόλαση για μένα;
Εννοείται.
Θα με συγχωρούσες αν κοίταζα πίσω;
Φυσικά και όχι.
Τυπικός άντρας: καχύποπτος…
τα διαλύει όλα και την πληρώνει η γυναίκα.
Έτσι πάει η ιστορία;
Ε, ναι.
Ή μήπως όχι;
Νόμιζα πως γύρισε για να της δώσει το χέρι…
να τη βοηθήσει να βγει απ' τη σπηλιά.
Ένα αθώο λάθος που τιμωρήθηκε.
Όχι.
Δεν εμπιστεύεται τον Άδη ότι θα τηρήσει τη συμφωνία.
Νομίζω ότι τους αρέσεις.
Σε ποιους;
Στους γονείς μου.
Κι εμένα μ' αρέσουν.
Ωραία.
Να ρωτήσω κάτι;
Σκέφτεσαι ποτέ…
πώς θα ήθελες να είναι η ζωή σου;
Δηλαδή; Με τη μουσική;
Όχι, με…
γυναίκα, παιδιά, οικογένεια.
Μ' αρέσουν τα παιδιά.
Αυτό κάνει ο κόσμος συνήθως.
Εσύ αυτό θες; Οικογένεια;
Υποθέτω. Δεν ξέρω.
Σε ανησυχεί αυτό που κάνουμε;
Αυτό που κάνουμε;
Ξέρεις τώρα, αυτό.
Όχι.
Δεν με ανησυχεί.
Νομίζω σε θαυμάζω.
ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ
Μπορούμε να μιλήσουμε;
Είσαι κούκλος όταν λαχανιάζεις.
-Η μητέρα μου είναι άρρωστη. -Τι έχει;
Πεθαίνει.
Μου έγραψε ο παππούς μου.
Πρέπει να πάω.
Φεύγω.
Πότε;
Απόψε ή αύριο.
Λυπάμαι.
Δεν μπορώ να την αφήσω μόνη πάλι.
Το πανεπιστήμιο τελειώνει σε ένα μήνα.
Θα έρθω μαζί σου.
Ένας μήνας είναι.
Δεν θα μείνω.
Κατάλαβα.
Φεύγεις;
Ναι.
Πες μου γιατί.
-Συγγνώμη, εγώ... -Δεν θέλω συγγνώμες.
Ξέρεις τι μου έγραψε η μάνα μου όταν φύγαμε;
Τι;
Να σε αφήσω…
πριν με αφήσεις εσύ.
Θέλω να φύγεις.
Μητέρα;
Είχα κρασί Βουργουνδίας
Η καλή μου δεν ήξερε
Πως σκότωσα την κόρη
Κάτω στην όχθη
Την έσφαξα με το σπαθί μου
Θέαμα αιματηρό
Θέλετε κάτι;
Μια βόλτα βγήκα.
Είμαι ο Λάιονελ.
Θεέ μου.
Λάιονελ Γουόρθινγκ;
Πέρασαν δέκα χρόνια.
Ο Λάιονελ απ' τον λόφο. Πηγαίναμε σχολείο μαζί.
Νόμιζα πως έμενες στον Βορρά. Και στην Ευρώπη;
Και στα δύο.
Ιζαμπέλ, είναι διάσημος τραγουδιστής.
Τι κάνεις εδώ;
Πέθανε η μητέρα μου.
Α, ναι. Συλλυπητήρια.
- Σας παρακαλώ, συνεχίστε. - Όχι.
Ντρέπομαι τώρα.
Γιατί δεν τραγουδάς εσύ; Να σ' ακούσουμε.
Όχι, θέλω ν' ακούσω.
Μ' αρέσουν οι φωνές σας.
Εντάξει, λοιπόν.
Στον κήπο με τις ιτιές
Γνώρισα την αγάπη μου
Εκεί την φλέρταρα
Και την πήρε ο ύπνος
Είχα κρασί Βουργουνδίας
Η καλή μου δεν ήξερε…
Για να καταλάβω. Άφησες μια δουλειά λουξ…
που απλώς άνοιγες το στόμα κι έλεγες δυο νότες…
για να γυρίσεις στο Κεντάκι να μαζεύεις μήλα;
Κάτι δεν κολλάει.
Μάλλον.
Ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο, φίλε, αλλά…
εγώ θα 'φευγα αν είχα το χάρισμά σου.
Νιώθω πως είμαι στο τέλος κάποιου πράγματος.
Στο τέλος;
Ποια ήταν η αρχή;
Δεν ξέρω.
Ίσως όταν ήμουν νέος…
στο Πανεπιστήμιο στη Βοστώνη.
Δεν έχω υπάρξει τόσο ευτυχισμένος εδώ και καιρό.
Η μάνα μου έλεγε:
"Η ζωή είναι γεμάτη βάσανα.
Ή θα στεναχωριέσαι ή θα τα τραγουδάς".
Τι άλλο έλεγε;
"Μην παντρευτείς τον μπάσταρδο τον Νέιθαν ΜακΚλάουντ".
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΜΕΪΝ
-Μπορώ να βοηθήσω; -Ψάχνω το Τμήμα Μουσικής.
Είστε καθηγητής;
Ένας φίλος δουλεύει εκεί.
Δεύτερος όροφος, στο βάθος.
Ευχαριστώ.
Συγγνώμη.
Ψάχνω έναν φίλο.
Ντέιβιντ Γουάιτ.
Διδάσκει εδώ.
-Εσείς ποιος είστε; -Λάιονελ Γουόρθινγκ.
Ήμασταν μαζί στο Ωδείο.
-Ξέρετε τον Ντέιβιντ; -Τον ήξερα.
Πώς;
Λοιπόν…
Πέθανε…
εδώ και χρόνια.
Στον δεύτερο χρόνο που δίδασκε, αν θυμάμαι καλά.
Πρέπει να ήταν το 1920.
Πότε τον είδατε τελευταία φορά;
Σ' ένα ταξίδι συλλογής τραγουδιών…
-Συλλογής τραγουδιών; -Ναι.
Παραδοσιακά. Ηχογραφήσεις για το Πανεπιστήμιο.
Συγγνώμη, δεν ξέρω τι εννοείτε.
Το Τμήμα τού ανέθεσε το ταξίδι.
Δεν νομίζω.
Ήμουν πρόεδρος του Τμήματος για χρόνια, θα το…
Και οι κύλινδροι;
-Οι κύλινδροι; -Ναι.
Ίσως η Μπελ να ξέρει περισσότερα.
-Ποια Μπελ; -Η γυναίκα του.
Πρώην γυναίκα.
Η χήρα του.
Λυπάμαι που σας το είπα εγώ.
Ευχαριστώ.
Συγγνώμη, μάλλον έκανα λάθος σπίτι.
Ψάχνω την Μπελ Γουάιτ.
Εσείς ποιος είστε;
Είσαι η Μπελ;
Ναι, Μπελ Σινκλέρ.
Είμαι φίλος του Ντέιβιντ.
Ποιος είναι;
Φίλος του Ντέιβιντ.
Ναι.
Έχω βάρδια σε λίγο. Έτοιμο το φαγητό;
Ναι.
Ενοχλώ.
-Πέρνα. Πρέπει να ταΐσω την Ενριέτα. -Όχι, ευχαριστώ.
Έψαχνα απλώς ένα κουτί με κέρινους κυλίνδρους.
Μπελ, φεύγω σε 20 λεπτά.
Πέρνα μέσα.
Τι ακριβώς ψάχνεις;
Ηχογραφήσεις τραγουδιών που κάναμε σε κυλίνδρους.
Τους χρειάζομαι για μια έρευνα.
Δεν μου μιλούσε πολύ για τη δουλειά του.
-Ρώτα στο πανεπιστήμιο. -Ρώτησα ήδη.
Τι σόι έρευνα είναι αυτή;
Καταγράφω τα τραγούδια που λέει ο κόσμος.
Σε πληρώνουν για να ουρλιάζουν σ' έναν σωλήνα;
Μπομπ.
-Καλή αρπαχτή ακούγεται. -Εσύ τι δουλειά κάνεις, Μπομπ;
Φωτιές.
Φωτιές;
Η οικογένειά μου σβήνει φωτιές απ' όταν χτίστηκε η πόλη.
Μάλιστα.
-Χάρηκα για τη γνωριμία. -Κι εγώ.
-Θα είσαι εντάξει μόνη; -Φυσικά.
Μην πειράξεις τη γυναίκα μου.
-Θα βάλω την Ενριέτα για ύπνο. -Πρέπει να πηγαίνω.
Όχι, σε παρακαλώ.
-Έχετε δουλειές, πρέπει να... -Μείνε.
Εγώ… δεν είχα παρέα εδώ και μήνες.
Μείνε λίγο ακόμα, εντάξει;
Δεν είσαι υποχρεωμένος.
Λυπάμαι που…
δεν σου απάντησα ποτέ.
δΟρίστε;
Πριν χρόνια, όλα εκείνα…
τα γράμματα που έστειλες στον Ντέιβιντ
απ' την Ιταλία.
Τα διάβασες;
Διάβασα όλη την αλληλογραφία του αφού πέθανε.
Γράφεις ωραία.
Στο 'χουν ξαναπεί;
Δεν θα με ρωτήσεις πώς γνωριστήκαμε;
Δεν με ρώτησες τίποτα για μένα και τον Ντέιβιντ.
Καταλαβαίνω.
Απλώς νόμιζα ότι θα είχες περισσότερη περιέργεια.
Συγγνώμη.
Πώς γνωριστήκατε;
Πριν φύγει για το Ωδείο.
Ήμουν 13 χρονών.
Στο Νιούπορτ, είχαμε σπίτι δίπλα στους γονείς του Ντέιβιντ…
κι έγινε φίλος με τον αδερφό μου, τον Χένρι.
Φυσικά, εγώ είχα πάθει εμμονή με τον Ντέιβιντ.
Ο γοητευτικός φίλος που έμενε μόνος δίπλα στη θάλασσα.
Αλλά ξέρεις τον Ντέιβιντ, όλος ο κόσμος τον λάτρευε.
Μετά πήγε στη σχολή σου, στη Βοστώνη.
Και γύρισε για τις Ευχαριστίες…
αφού… πέθανε ο αδερφός μου στο Υπρ.
Γύρισε να παρηγορήσει τους γονείς μου.
Είπε πως βρήκε θέση καθηγητή στο Μέιν.
Και λίγες μέρες αφού ήρθε…
μου ζήτησε να τον παντρευτώ.
Δεν ξέρω γιατί το έκανε…
Ήμουν 18 χρονών, παιδάκι μπροστά του.
Είχε δει τόσα πολλά, ενώ εγώ δεν είχα φύγει απ' το Νιούπορτ.
Ήταν…
Δεν έβλεπα τίποτα άλλο.
Ήταν τα πάντα για μένα.
Μετά μετακομίσαμε εδώ.
Αλλά…
τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.
Τον είχε τσακίσει ο πόλεμος, ξέρεις.
Απλώς το κατάλαβα πολύ αργά.
Δεν κοιμόταν…
κάποιες φορές δεν μου μιλούσε για μέρες.
Και φυσικά, εκείνον τον χειμώνα φύγατε ταξίδι.
Και μετά, αυτός…
Έφυγε.
Με παράτησε εδώ.
Πώς πέθανε;
-Θα έπρεπε να ξέρεις. -Όχι, δεν ξέρω.
Έβαλε τέλος εκεί πάνω, στο γραφείο του.
Μάλλον πρέπει να πηγαίνω.
Περίμενε ένα λεπτό.
Σου τα επιστρέφω.
Και θα σου γράψω, αν βρω τους κυλίνδρους.
Γράψε μου τη διεύθυνσή σου.
Αν μπορούσες να ζήσεις οπουδήποτε, πού θα πήγαινες;
Ωραία ακούγεται εκεί που ήσουν με τον θείο σου.
Θα σε πάω μια μέρα.
Στο Λέικ Ντίστρικτ.
Νομίζω θα πέθαινες απ' την ομορφιά.
Τα βουνά…
Εκεί άκουσα την καλύτερη φωνή που έχω ακούσει ποτέ…
κι απ' τη δική σου ακόμα.
Εκείνο το αγόρι…
Σ' ένα χωριό που λέγεται Μπράκις, νομίζω…
Η φωνή του ήταν άξια για τον Πάπα και για όλους τους αγγέλους.
Αντάξια του Θεού.
Όχι, γράψε λάθος.
"Ήταν" ο Θεός.
Εσύ πού θα πήγαινες;
Δεν νομίζω να ξαναφύγω.
Μάλλον μ' αρέσει εδώ που είμαι.
ΛΕΪΚ ΝΤΙΣΤΡΙΚΤ
Γεια σας.
Συγγνώμη…
νομίζω χάθηκα.
Χαθήκατε;
-Πού πάτε; -Στο Μπράκις.
Είναι 20 μίλια από 'δω.
Είστε πολύ βόρεια, ξέρετε…
Λυπάμαι που σας ενοχλώ.
Δεν ξέρω πώς κατάφερα να χαθώ έτσι.
Δεν είχα σχέδιο.
Κατέβηκα απ' το τρένο κι άρχισα να περπατάω.
Νόμιζα πως πήγαινα σωστά.
Σκεφτόμουν να κοιμηθώ έξω, αλλά κάνει κρύο.
Δεν έχετε οικογένεια;
Δεν θα ανησυχήσουν που δεν ξέρουν πού είστε;
Όχι.
Όχι, είμαι…
Είμαι μόνος εδώ.
Ένας φίλος, πριν πολύ καιρό, μου είπε πως θα μ' άρεσε, κι έτσι…
Υποθέτω ντρέπομαι που χάθηκα έτσι.
Κυρίως είμαι κουρασμένος, πεινασμένος και κρυώνω.
Για τι πράγμα μιλάει;
Ένας άντρας που κάθεται στην ταφόπλακα και δεν αφήνει την καλή του να ησυχάσει.
Ενοχλείται απ' το κλάμα του και του λέει να την αφήσει να μείνει νεκρή.
Ω, ποιος κάθεται στον τάφο μου;
Του λέει να χαρεί τη ζωή όσο την έχει και να φύγει.
Καλό μάθημα.
Το κοτσάνι μαράθηκε και ξεράθηκε, αγάπη μου
Και το λουλούδι δεν θ' ανθίσει ξανά
Κι αφού έχασα την αληθινή μου αγάπη
Τι άλλο να κάνω παρά να θρηνώ;
Μην κλαις για μένα, αγάπη μου γλυκιά
Μην κλαις για μένα, σε ικετεύω
Γιατί πρέπει να αφήσω εσένα και τον κόσμο
Και να μπω μες στον τάφο μου
Μεγάλο μέρος του βιβλίου δεν αφορά μόνο τη μουσική, αλλά τους μουσικούς…
τις ζωές τους, τα ταξίδια τους. Πώς αρχίσατε να συλλέγετε τραγούδια;
Άκουσα ότι ο πατέρας σας σάς επηρέασε σημαντικά.
Υποθέτω πως…
ναι, ισχύει εν μέρει…
αυτό για τον πατέρα μου.
Αλλά ήταν ένας φίλος, βασικά, για να είμαι ειλικρινής.
-Μουσικός; -Ναι.
Σπουδάζαμε μαζί στο Ωδείο…
πίσω στο 1917.
Πήγα ένα ταξίδι μαζί του για συλλογή τραγουδιών.
Ήταν το πάθος του:
Να βρίσκει παλιά τραγούδια.
Κάποια στιγμή, πριν δεκαετίες, συνειδητοποίησα ότι…
ίσως να μην υπήρξα ποτέ τόσο ευτυχισμένος, όσο τότε…
που μαζεύαμε τραγούδια.
Έχετε κάποιο αγαπημένο απόσπασμα να μας διαβάσετε;
Νομίζω πως αξίζει να διαβάσω την εισαγωγή.
"Πρόσφατα, ένας φοιτητής με ρώτησε…"
τι μ' άρεσε στα παραδοσιακά τραγούδια…
και ειδικά στις μπαλάντες…
και έπιασα τον εαυτό μου να λέει πως ήταν…
τα πιο ζωντανά μουσικά κομμάτια.
Δεν ήμουν σίγουρος τι εννοούσα όταν το έλεγα…
αλλά νομίζω τώρα ξέρω.
Είναι τραγούδια γεμάτα με τις φωνές χιλιάδων ανθρώπων
που τα τραγούδησαν και τα άλλαξαν…
ανθρώπων από τις κοινότητες και τις ζωές μας.
Δεν είναι τραγούδια για τα θεία…
τους αγγέλους και τα πνεύματα…
Είναι τραγούδια των ανθρώπων.
Τραγούδια που έλεγε ο πατέρας μου, τραγούδια που ήξερε ο παππούς μου.
Είναι τραγούδια βιωμάτων.
Ιστορίες με θλίψη τόσο μεγάλη…
που έγιναν τραγούδια…
λες και η μελωδία μπορούσε να απαλύνει τον πόνο.
Η ορχηστρική μουσική οξύνει το πνεύμα…
μερικές φορές και την ψυχή.
Και η χορωδιακή μουσική…
σου γεννά βαθύ στοχασμό και πνευματικότητα.
Οι μπαλάντες σ' αυτό το βιβλίο είναι ακατάστατες:
Ανθρώπινα βιώματα…
γεγονότα που θα θέλαμε να αποφύγουμε:
Ερωτική απογοήτευση, θάνατος, ζήλια…
Και σου δένεται κόμπος στον λαιμό, μόνο απ' τη μελωδία.
Σκέτο συναίσθημα…
χωρίς φτιασιδώματα…
γι' αυτό τα αγαπώ".
Πανέμορφο.
Καλεσμένος μου απόψε ήταν ο εθνομουσικολόγος, καθηγητής…
συγγραφέας και ερμηνευτής, Δρ Λάιονελ Γουόρθινγκ.
Το νέο του βιβλίο, "Ρίζες και Κλαδιά της Αμερικανικής Μπαλάντας"…
εξερευνά τις ιστορίες των τραγουδιών.
"Το βρήκα στη σοφίτα…
πριν χρόνια, αφού αγοράσαμε το σπίτι.
Σας είδα στην τηλεόραση την περασμένη βδομάδα.
Τι σύμπτωση".
17 ΙΟΥΝΙΟΥ 1920 ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΪΟΝΕΛ
1920…
Γεια σου, Λάιονελ.
Ελπίζω να το λάβεις αυτό.
Υποθέτω πως σου χρωστάω μια εξήγηση.
Νιώθω πως υπάρχει κάτι…
κάτι μέσα μου που δεν…
που δεν φεύγει με τίποτα…
σαν φάλτσα νότα.
Ήσουν πολύ καλός μαζί μου, Λάιονελ.
Σ' ευχαριστώ που ήρθες στον Βορρά.
Συγγνώμη…
στέρεψα από λέξεις.
Αλήθεια…
Μην τραγουδάς για αγάπες
Θα ξυπνήσεις τη μαμά μου
Που κοιμάται εδώ, στο πλάι μου
Κρατά ασημένιο στιλέτο στο δεξί
Και λέει πως δεν θα γίνω ταίρι σου
Όλοι οι άντρες λένε ψέματα Έτσι λέει η μάνα μου
Σου τάζουνε τον ουρανό
Μα την άλλη μέρα σε ξεχνάνε
Και σε αφήνουνε να κλαις
Ο πατέρας μου είναι γόης ψεύτης
Κρατά αλυσίδα επτά λεύγες μακριά
Σε κάθε κρίκο κρέμεται μια καρδιά
Από άλλη κόρη που παράτησε
Μην τραγουδάς για αγάπες
Θα ξυπνήσεις τη μαμά μου
Που κοιμάται εδώ, στο πλάι μου
Κρατά ασημένιο στιλέτο στο δεξί
Και λέει πως δεν θα γίνω ταίρι σου
Νιώθω πως έχασα κάτι.
Πώς να το πω;
Δεν είναι νοσταλγία…
ούτε θλίψη.
Είναι…
η σκληρή αλήθεια…
ότι έπρεπε να είχα μείνει στο Μέιν.
Θα ένιωθα διαφορετικά, αν δεν είχαμε γνωριστεί;
Θα ένιωθα τώρα πως κάτι έχασα;
Αλλά γνωριστήκαμε.
Και τι θέλω τώρα, τελικά;
Θέλω ν' ακούσω τη ζωή μου, νομίζω.
Τι απογίνονται όλοι οι ήχοι…
που ελευθερώνονται στον κόσμο και δεν καταγράφονται ποτέ;
Τους θέλω όλους.
Την ιστορία του ήχου.
Λάιονελ Γουόρθινγκ…
Ντέιβιντ Γουάιτ…
Υποτιτλισμός: haroldpoi
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΗΧΟΥ